Dany jest wzorem:

gdzie:

R_i - średnia stopa zwrotu i-tego funduszu w analizowanym okresie;

R_f - średnia stopa zwrotu wolna od ryzyka osiągnięta w analizowanym okresie;

S_i – ryzyko ponoszone przez fundusz liczone jako odchylenie standardowe stóp zwrotu w tym okresie.

Wskaźnik ten bada zależności pomiędzy średnimi stopami zwrotu, stopą wolną od ryzyka a ryzykiem. Lepsze i bardziej efektywne są inwestycje, które charakteryzują się wyższą wartością współczynnika Sharpe`a.[1]

Interpretacja tego miernika jest następująca: wskazuje on na relację nadwyżki stopy zwrotu uzyskanej przez fundusz (różnica między tą stopą a stopą wolną od ryzyka) do ryzyka ponoszonego przez ten fundusz. Nadwyżka stopy zwrotu osiągniętej nad stopą wolną od ryzyka jest premią za ryzyko. Innymi słowy, miernik Sharpe’a informuje ile premii za ryzyko osiągnął fundusz w przeliczeniu na jednostkę ponoszonego ryzyka (mierzonego odchyleniem standardowym).

Im wyższy miernik Sharpe’a, tym większa efektywność inwestycji. Oczywiście wartość ujemna tego miernika oznacza nieefektywną inwestycję (fundusz uzyskał stopę zwrotu poniżej stopy wolnej od ryzyka).

Należy wyjaśnić jeszcze kwestię obliczenia miernika Sharpe’a w praktyce. Niezbędne jest tu określenie trzech wielkości występujących we wzorze.

Po pierwsze określenie stopy zwrotu osiągniętej przez fundusz w analizowanym okresie (u nas trzyletnim), jako względnego przyrostu wartości jednostki rozrachunkowej.

Po drugie określenie stopy wolnej od ryzyka (w okresie trzyletnim). Z uwagi na brak zerokuponowych dłużnych instrumentów skarbowych, które są wolne od ryzyka stopy procentowej i (praktycznie) wolne od ryzyka kredytowego, zespół prof. Jajugi proponuje określić inwestycje wolną od ryzyka poprzez „rolowanie” bonów skarbowych, będących instrumentami wolnymi od ryzyka stopy procentowej i (praktycznie) ryzyka kredytowego. Wyjaśniając kwestię terminu wykupu bonów skarbowych sugerowane są nastepujące rozwiązania: trzykrotne „rolowanie” 52-tygodniowych bonów skarbowych lub dwunastokrotne „rolowanie” 13-tygodniowych bonów skarbowych. Wydaje się, że drugie rozwiązanie jest lepsze. Wtedy stopę wolną od ryzyka można określić następująco:

gdzie:

R(T) – zrealizowana stopa rentowności (w skali 13 tygodni) 13-tygodniowego bonu skarbowego z kwartału o numerze T.

Po trzecie należy określić odchylenie standardowe stopy zwrotu. Odchylenie standardowe jest przeciętnym odchyleniem stopy zwrotu uzyskanej w kolejnych podokresach badanego okresu od przeciętnej stopy zwrotu w tych podokresach. Jest ono wyznaczane na podstawie miesięcznych stóp zwrotu (wyrażone w skali trzech lat). Opisuje je następujący wzór:

gdzie:

R(t) – stopa zwrotu uzyskana w miesiącu o numerze t (wyrażona w skali miesięcznej);

RA – średnia arytmetyczna miesięcznych stóp zwrotu (wyrażona w skali miesięcznej).[2]