Jest najprostszym i najczęściej używanym modelem opisującym powiązanie między zmianami wartości akcji z zachowaniem całego rynku. W modelu tym zakłada się, że stopy zwrotu akcji zależą od działania pewnego czynnika, może on być wyrażony indeksem giełdowym (w przypadku Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie indeksem WIG)[1].

Przy czym współczynnik beta jest również wykorzystywany jako miara ryzyka.

Wskaźniki oceny efektywności polityki inwestycyjnej

Wydaje się, że dobrym sposobem oceny efektywności inwestycji OFE byłby pomiar osiągniętego zysku z uwzględnieniem poniesionego ryzyka. Dobrymi miernikami w tym względzie są wskaźniki oceny efektywności portfeli funduszy inwestycyjnych np. wskaźnik Sharpe’a, Treynora czy Jensena. Wskaźniki te uwzględniają ryzyko inwestycyjne oraz odnoszą stopy zwrotu osiągane przez poszczególne fundusze do stóp zwrotu instrumentów wolnych od ryzyka.[1]